Göçmen Çocukların Hayat Mücadelesi: Nasır ve Rahman Hikayeleri

Bir adamın başında derin vazgeçilmez yara izi vardı. Çetin savaşların kafasına birkaç şarapnel parçası gömülmüş; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. Adı Mehmet'ti. Savaşta ağır izler almış mültecilerin şifa gören Danca kurumunda uzun süre bakım görmüştü. Sağ eli kullanamıyor, el sıkışırken sol kolunu kullandı.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Gözümle gördüm oğlu Rahman’ı okula bırakıp alırken karşılaştım. Çeşitli günlerde kucağıma birçok kalem, silgi ve kalem açacağı bırakıyordu. Oğlunun okuldan eve götürdüğü kırtasiye ürünleri sahiplerinin alması bekleniyordu sınıfın yanına koyuyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Bütün çocukların ayrı öyküsü vardı. Bazıları savaş travmasını şiddetle yüzleşememiş ailelerinden geliyordu. Sürekli dövüşüyorlardı. Günlerimizi “Yapmayın kurtulun!” söylemekle geçiyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

Rahman ilkokula birinci sınıfa girmişti. Okulda ve aile hayatında zorlanıyordu.

Psikolog uzmanı çabalar sonuç vermedi. Okul yönetimi, gelişmeleri görüşmek için Rahman’ın ailesini okula çağırmayı duyurdu.

Aile tamamı birlikte gelişti. Hepsi aynı evde. Aile büyüğü birlikte toplantı odalarına girişte, Rahman ayağa kalktı, “İşte öğretmen” söyledi koşarak büyükanne ve büyükbabasının elini öpmeye aniden yaptı.

Kış aylarında ben iki] çorap. Dede, yalın ayak gelmişti. Yeleğin üzerine giydiği beyaz entarisini ayak bileklerine kadar uzanan giydi. Anne ve nine çarşaflıydı. Eğitimdeki durumunu ifade etmeye başladığımız zaman, o çocuk fazla rahatsız oldu. Ağlayarak hıçkıra başladı. O çocuk ruhu gizli sır anlamaya çalışıyorduk.

Baba oğlu çoğu zaman evden uzaklaştığını, güvenlik güçleri tarafından bulunduğunu söyledi. Anne ise kendisini “Hâlâ gözleriyle bilincinde şekilde yatarken gece altını ıslatıyor!” dedi. O çocuk utanarak odayı terk etmek ne yapacağını bilmedi. Sorunu çok kültürlüce.

Toplantıda ailenin çoğunlukla destekleriyle Rahman’ın birkaç danışmana yapılmasına karar verildi. Eğitim kurumları saatlerinde Rahman’la özel ilgilenme ve işbirliği görevi görev verildi.

İlerleyen günlerde Rahman okulda koşarken, kapıya çarptı. Yaralanmadı fakat canı acı duydu, uzun uzun ağladı. Onu teselli etmek amacıyla elinden tutmaya kütüphane götürdüm. Önüne beyaz bir renkli kalemler koydum. Raftan aldım, bir kitap okuma görünümü görerek uzak dan Rahman’ı sessiz sade> izlemeğe devam ettim. Rahman, farklı renklerde küçük kalemlerle bir şeyler karalarken bana dikkat etmemiş kendi halinde konuşuyor ve anlatıyordu. Sonra kâğıdı alırken bana koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. “Bir çocuk… Çok fazla yorgun, orada kalmak istiyor, istemiyor gitmek. Arkadaşları onu küçük görüyor!” dedi. Yaz tatilinden sonra farklı bir okulda görev aldım. Rahman’ı bazen hatırladım.

Günlerden bir gün Nasır ile karşılaştım. Beni gözüne kestirdi, “Hoca!” diyerek elime sarılmaya çalıştı. Rahman’ı sorarken, yüzü karardı; benden söylemedi. Rahman sonraki gelişen çeşitli Suç olaylarına karışarak yetkililer kayda geçmiş. Ailesinden ayrı tutulup sorunlu çocukların bakıldığı bir tane koruma yurduna gömülmüş. Bütün çalışmalarımıza karşın Rahman’ı kurtaramayan olduk.